می گویند روزی پینه دوزی از راهی می گذشت. ناگهان دید کودکی عنقریب از بالای مناره ای خواهد افتاد. مردم جمع شده و منتظر اتفاقی ناگوار بودند. پدر و مادر کودک جزع و فزع می کردند.
ناگهان دست کودک از تحمل وزنش خسته شد و سقوط آغاز شد. کودک بیچاره چند متری بیشتر تا زمین فاصله نداشت که با صدای فریاد مرد پینه دوز که گفت: بایست! بین زمین و آسمان معلق ماند و آرام آرام به زمین رسید. مردم به سوی پینه دوز حمله ور شده و قصد تکه تکه کردن لباس او به قصد تبرک داشتند که با نهیب پینه دوز به خود آمدند که گفت: مردم، من کاری نکردم. عمری هر آنچه خدا گفت من اطاعت کردم و حالا هم من چیزی از خدا خواستم و او اجابت کرد!

باز ماه رمضونی، روزه نگیر...

...